زیر نور آفتاب به تجمع ماشین ها نگاه می کنم. تا ایستگاه آخر همچنان راه است. از ترافیک و گرما نالیدن چیزی بیشتر برای نوشتن نیست... اما از سکوتِ میان هیاهو امروز حرف ها هست برای نوشتن.

ایستگاه آخر، آخرین سفر آدم هاست روی زمین. همراهانشان با کوله باری از اندوه روی کولِ خودشان، کوله بار مسافران را آماده می کنند تا به سفر ابدی خود ادامه دهند. در میان تجمعات، صدایی جز هم همه و ناله و زاری نیست. در میان هیاهوی روزگار، مسافران آرام هستند. دیگر نیست خبری از دویدن و نرسیدن. هیچ مسافری عجله ندارد. نه حرص می زند، نه ذوق. اگر اضطرابی هست یا شوق، از عالم خودشان خبر ها می پیچد. 

جمعیتی که بعد از تطهیر، خداوندی را صدا می زنند که به جز او، معبودی نیست. «و خدایی که در این نزدیکی است»

اشک مادر ها، دختر ها. سکوت راز آلود پسرانی که از همیشگی خفتن عزیزانشان خم به ابرو می آورند. مگر نمی گفتند «مرد که گریه نمی کند».

شلوغی و شلوغی، چکه های جوهر سیاه رنگی است روی بوم سکوت. اینجا بود که نت های ممتد، خبر از سکوت پنهان می دادند. آنچه که عیان نیست، اما پنهان هم نیست. کافی ست تا توجه کرد. اگر نور را به خوبی چشم می بیند، تاریکی را نثار توجه باید کرد.

به دنبال خدا بودم، پای شب بو ها، پای آن کاج بلند. از آگاهی آب سراغش را گرفتم، به قانون گیاه سری زدم. من مسلمانم، به واقعیت یا که در شناسنامه. در دلها از آمرزیده شدنش می گفتیم. بر زبان توحید می خواندم. می خواند. نمی خواندند. 

دیگری اعتقاد ها ریخته؟ کسی صلوات ختم نمی کند. 

زیر آفتاب سوزانِ جاده کویری، تنهایی صورتش را به روشنایی می فروخت.

و تنهایی

و تنهایی

و در این تنهایی...؟

سایه نارونی نبود

تا ابدیت را به جریان بسپارد.

Yollar - Vaiqf Mustafazadeh with Sevil Vocal Ensemble

برای دانلود آلبوم کامل به ادامه مطلب مراجعه کنید

فردا چهاردهم است.

۱۴ عدد مورد علاقه هم. همینطور دو

-دو؟

-دو ، رِ  میییییییی...:"))

در مقدمه ای که اسمتانا به قطعه «مولداوا» نگاشته است صحنه ها و مناظری را که این رودخانه عظیم و با صلابت طی عبور از سرزمین مادری وی به وجود می آورد مجسم ساخته است. وی به ما میگوید: «مولداوا از دو شاخه تشکیل شده است که یکی آرام و سرد و دیگری گرم و پرهیجان می باشد. این دو شاخه در نقطه ای از جنگل های بوهم به یکدیگر می پیوندند، تشکیل رودی سر مست و عظیم را می دهند. مولداوا در مسیر خود از میان جنگل ها و بیشه زار هایی می گذرد که در آنها شیپور شکارچیان طنین می اندازد، کشتزار ها و روستاها و بستانهایی را سیراب می کند که روی آنها دهقانان و بزرگان در یک جشن عروسی به پایکوبی و آواز خوانی پرشور و نشاطی سرگرم می باشند  آنگاه نقاطی می رسد که رودخانه در سراشیبها به سرعت پیش می رود. تند آب هایی می سازد و در همان حال چون شیر زنجیر گسیخته ای می غرد، جاهایی که پریان هنگام شب در ذرات کف آلود رودخانه به بازی مشغول می شوند و سر انجام به شهر عظیم و با شکوه پراگ می رسد در آنجا بسترش عریضتر و سیرش با وقار تر می شود و به سوی دریا پیش می رود.»

مولداوا یکی از پوئم سمفونیک های ششگانه است که مجموع آنها به نام «سرزمین مادری من» به وجود آمده است و آخرین قطعه ی این مجموعه در تشریح و توصیف کوهستانی است که بنابر افسانه های کهن چک، پهلوانان و قهرمانان آن ملت بر فراز آن به خواب رفته اند و مترصد هستند تا هنگامی که میهنشان در بحرانی ترین لحظات خطر گرفتار است از آنجا فرود آیند و به نجاتش بشتابند. در این قطعه اسمتانا چون پیغامبری، هموطنانش را پیوسته به امید استقلال و نجات از سلطه بیگانگان نوید می دهد

.

پشت دریا ها شهری است 

که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است 

بام ها جای کبوترهایی است که به فواره هوش بشری می نگرند 

دست هر کودک ده ساله شهر شاخه معرفتی است

 مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند 

 که به یک شعله به یک خواب لطیف 

خاک موسیقی احساس ترا می شنود 

و صدای پر مرغان اساطیر می اید در باد 

پشت دریاها شهری است 

که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است 

 شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند 

پشت دریا ها شهری است 

بعضی روز ها آدم روی دورِ بدشناسی میوفته. میگفتن روزی برای تو و روزی بر علیه تو، و یک سری روز ها انقدر بر علیه آدم هستش که فقط بی حس میشه. روز های خوب تو راه هستند و این جمله امید بخش این روز هاست. برای من... حتی شاید برای خیلی ها. نه اینکه افسرده و سر خورده باشم نه، اتفاقات خوب هم افتاد ولی بد شانسی ها ... یک طور دیگه ای در ذهن آدم تداعی میشه. همین احساسِ عجیب و بی حس که هم خوبی هم نه، سر شدی از اتفاقاتی که افتاده، باعث میشه تا یک قدم برای بهتر شدن برداری؛ مثلا ! این هفته هفته پر پیچ و خمی بود. امروز جمعه است و کمی مدیتیشن میتونم کنم، ورزش بیشتر، هواخوری ، تمرین و گوش دادن به موسیقی. شاید یک کنسرتو از ویوالدی خوب باشه؟

آلبوم In Tune 1971 اثر اسکار پترسون ، پیانیست اسطوره جز و بلوز.

دانلود کل آلبوم در ادامه مطلب

۱۱:۵۵p.m

زیر گاز را خاموش کردم در فلاکس ریختم و تقریبا حاضر بودم و با تلفن ماشین گرفتم برای "اقاقیا"؛ خیابانی پر از چنار های سال خورده که سر به آسمان داده اند.

اگر نوازنده یا مدرس هستید چه پیشنهادی دارید از آثار؟

اینجا کلیک کنید

کج کلاه خان، ترانه محلی خراسانی که نسخه بازخوانی گوگوش آن بسیار شهرت دارد.

اجرا همراه گروه موسیقی نوجوان فرناد ، خرداد ۱۴۰۵

تنظیم شده برای آنسامبل فلوت، کلارینت و پیانو

راست میگفتی، من همیشه از موسیقی مینویسم؛ به جد میگفتی یا کنایه چیزی جز موسیقی مهم نیست برام. البته که خیلی چیز ها اهمیت دارن. ولی اون چیزی که جدی میگیرمش همین صداهای منظم و نامنظم هستن.

این روز ها متوجه شدم کنترل و مداخله بی فایده است در امور زندگی. اون چیزی که به نیکی فکر میکنیم هست رو باید جاری کرد تا به زور تزریق شه به روزمرگی. 

اینطور میشه حقیقتا به اون آدمی تبدیل شد که بهش فکر میکنیم / میکنم / میکنید.

این یک توصیه غیر تخصصی هستش.

یادم نبود تا مدتی از روزگار نویسی خداحافظی کرده بودم؛ در نهایت اگر سه صبح هم بخوابم برای باقی روز انرژی لازم رو میگیرم فقط کمی گاهی گیج میزنم طی طولِ روز. در هر صورت امروزی که گذشت و جمعه بود با سردرد بیدار شدم. توی اینترنت مدل سردردم رو سرچ زدم بهش میگن tension headache که ناشی از اضطراب و استرس میتونه باشه. یا که کم آبی بدن. از اونجایی که هر روز صبح بطری پر میکنم تا ظهر نرسیده تمام میشه پس اضطرابه شاید.

این روز ها هم میگذره. بنده خدایی تو آهنگش میگفت حیف از این روز ها که به فا*ک رفت. این جمله اش من رو یادم نوجوانی ام مینداخت. حالا مگه روز های نوجوانی برای به فاک دادن نبود؟ بگذریم. بعد از مدت ها رفتم سراغ تلگرام برای دانلود قطعه ای از مالر چونکه سایتِ همیشگی با قندشکنِ همیشگی برخلاف قبل با سرعت حلزون دانلود میکرد و انگاری حفره تلگرام رو گشاد تر کرده نظام تا اینترنت و وب رو. از بحث خارج نشیم تو چنل «جافکری» دیدم نوشته اگه اضطراب داری شاید برای اینکه نمی نویسی ... یه همچین چیزکی و منم الان که دوباره با هزارتا خر قلت زدن تو تخت خوابم نبرد اومدم تا با واژگان احساسم رو برایتان بی دلیل فریاد بزنم.

مسخره است اگه از این آهنگ ها که نوجوان بودم گوش میدادم چهار تا فحش نثار خواننده اش میکردم و میرفتم سراغ پینک فلوید و یک بهمن نابی دود میکردم. حالا که دیگه من نه نوجوانم، نه بهمن باز، نه پینک فلوید گوش کن. 

چندباری تلاش کردم دوباره موسیقی های مورد علاقه قدیمم را گوش کنم. اون موقع ها که هنوز رفت و آمد داشتم زیاد و جاده و اتوبان فرصت مناسب تری بود برای مرور پلی لیست گذشته. خلاصه که همیشه ناموفق و نصفه و نیمه میرفتم سراغ آهنگ هایی که اخیرا دچارشون بودم.

به این عارضه چی میگن؟ پیری ؟ یا بزرگسالی؟ شاید اونقدری از اون روز ها بیزارم که حتی تداعی هم برام منزجر کننده باشه. نیروانا؟ پینک فلوید؟ فقط چندباری زپلین گوش دادم و بلک سبث... بعد از اون دیگه نه.

این بود انشای من

23 خرداد 1405

نمیدانم کدام آرتیست بود که میگفت تمامی هنرها را بشکاف! برای یک هنرمند این یک فریضه است. البته که به قول آقای معلم :

“We don’t read and write poetry because it’s cute. We read and write poetry because we are members of the human race. And the human race is filled with passion..."

چند شب پیش بود از شعر های افیونی غرلند میگفتم به خانم گل... حالا یاد این جمله و آن جمله افتادم تا بیشتر بنویسم. اینجا برای خودم، برای خودش، برای ما و کمی تمرین نوشتن باشد. من نقاشی هارا دنبال میکنم اما از روی کتاب. به جز دوران نوجوانی بیشتر به چند گالری سر نزده بودم. از همان گالری ها با دود سیگار بهمن. البته اجرا های موسیقی بیشتر رفته ام. یک زمانی با لابی میرفتم سر تمرین ارکستر سمفونیک تا حداقل با تمرین ژنرال از خریدن بلیت قسر در بروم. آن زمانها شهرداد روحانی رهبر دائم بود و وای بر من که چه بلاهایی بر سر قطعات نمی آورد...!!! بعد تر از آن ریکاردو موتی رهبر فقید ایتالیایی یک اجرا از آثار اپرای فاخر ایتالیایی گذاشت به همراه ارکستر سمفونیک تهران و آنجا بود که من یک صدایِ اصیل شنیدم از ارکستر... شاید به معنای واقعی تازه فهمیدم ارکستر چه صدایی میدهد.

سال های 1400 تا 1402 بود که یک دفتر داشتم و از فیلم هایی که میدیدم مینوشتم. نه نقد، بلکه صرفا عناوین. همینطور دفتری دیگر داشتم برای عناوین کتابی که میخواندم. آن سالها عضو کتابخانه بودم و زیاد میرفتم کتاب قرض بگیرم. یادم میاد خرمگس بوکوفسکی را خواندم و بعد فیلمش را با گرفتاری پیدا کردم. هرعنوانی که سگ نمیخواند و نمیدید را من میخواندم و تماشا میکردم. مثل همین روزها که واگنر گوش میکنم و گاهی کیث جرت. یا حتی سراغ قطعاتی برای تمرین می روم که هیچکس سراغش نمی رود.

با استادم یکشنبه هفته پیش کلاس داشتم، البته استادِ جدیدم که دیگر عذر منو خواست چون به قول خودش دیگری چیزی نداشت برای من بگوید. به تمجید یا اینکه از سرش من رو باز کنه نمیدانم در هر حال میگفت آن زمان که من پروکوفیف اجرا میکردم آن دوران موسیقی کلاسیک روی بورس بود. از روز های قبل ترش میگفت که عرق سگی با دوستانش می نوشید و سرِ بازی جرعت و حقیقت اعتراف کرد که حسرتش این است که چرا انقدر در موسیقی کلاسیک وقت گذاشته است ... این روز ها اجراهای جدید بیشتر از موسیقی آوان-گارد و موسیقی در لحظه است. بداهه مینوازنند و فیکس مدیا ابزاری شده برای اجراهای پرزرق و برقِ سالن های تجملاتی شهر. این موسیقی الان روی بورس است و در جریان ... و من گفتم اگر اون موقع کلاسیک در جریان و اکنون اینها پس این هنرمندان موج سوارن و دنبال جریان، نه عمیق شدن در هنر.

چند روزی افسرده بودم. جلسه عجیبی بود. چون حالا صحنه ها به درست یا غلط برقرارند، با همان ترکیبی که همیشه بوده. حالا فقط نوع موسیقی ها عوض شده. و من همچنان در کنج اتاقم در حال تمرین هانون هستم و گذری به سوناتِ "پاتِتیک" میزنم. البته تازگی های سونات فلوتِ پولانک را تمرین میکنم در کنار همه قطعاتم تا استاد اعظم فلوت رضایت دهند و با من تمرینش کند. خدارا چه دیدی... شاید ما هم صحنه رودکی را اینگونه دیدیم. یا حتی وحدت ... یا شاید فراتر از آن.

پ.ن: کاور مطلب سکانسی از فیلم The Long Goodbye، ساخته رابرت آلتمن (1973)

16 خرداد 1405

بخشی از تمرینِ «ارکستر موسیقی نو» از قطعه کارلوف (تقدیم به فرشاد)

اواخر سال 1403 بود که این افتخار نصیبم شد تا به عنوان نوازنده ساز های کوبه ای غربی عضو این ارکستر باشم. در طی تمرینات با فلسفه موسیقی و نوآوری در آن، دیدگاه های مختلف به موسیقی نو (آوان-گارد) بیشتر آشنا شدم. همینطور با آثار ارکسترال استاد مشایخی و این واسطه ای بود برای آشنایی بیشتر با آثارشان در ادبیات و رپرتوار پیانو.

قرار بر این بود تا طی دو شب در تاریخ 18 و 19 دی ماه 1404، ارکستر موسیقی با اجرای آثاری از استاد مشایخی به روی صحنه رودکی برود که به احترام ایران این اجرا به تعویق افتاد ... و همچنان خبری نیست از تاریخ مجدد آن. شاید در فردایی روشن تر...

ارابسک شماره 1 اثر کلود دبوسی

این فایل از اولین اجرای من روی صحنه است. یکی از قشنگ ترین اولین های من. اون احساس شور و هیجان قبل از اجرا، غرق شدن در قطعه حین اون و در لذتی که همواره با تلاش و استمرار و ذوق و عرق ریختن در مسیر به اوج خودش میرسه.

به تاریخ شهریور 1395 

با اینکه لِنگ ظهر بیدار شدم، از روز خودم سعی کردم استفاده ببرم. مدتی رو صرف تمرین کردم. این روزها به جز تمرین های روزانه و تکنیکی و یا اتودنوازی حوصله کار دیگری را ندارم. آخر شبی دفترم را باز کردم و دو تمرین هارمونی حل کردم، حوصله صحیح کردن آن را هم ندارم. یادم می آید نوجوان که بودم بیشتری ساعات تمرینم مختص به فصل پائیز و زمستان بود. با آنکه از مدرسه تا خونه می دویدم اما راس ساعت 3 تمرین من شروع می شد و تا ... 10 شب که دمپایی ها جلودار من می شدند!! شاید برای سن و سال باشه بی حوصلگی. یا که شرایط؟! یا تنبلی؟ 18 تا 20 سالگی به اندازه کافی استراحت دادم به تمرین و ساز و زندگی که پشتم حسابی باد خورد و هنوز به دیسیپلین قبل نرسیدم. البته که دغدغه های نوجوانی آنقدری ترتیب مغزم را نمی دادند تا دغدغه های این روز ها. 

خلاصه که آره... اینم بخشی از تمرین های امروز

21 اردیبهشت 1405

مدت ها میشه که استقامت من برای تمرین کمتر شده. البته که ضعف جسمانی بی تاثیر نیست. چند مدتی پیوسته و گسسته ورزش را دوباره آغاز کردم؛ اما استمرار تمرین را موفق نشدم دوباره بدست آورم. مشغله ها بهانه هستند و من عدم انجسامِ ذهنم را هنوز به کنترل نظم نگرفتم. با این حال همچنان زمانی باید اختصاص به تمرین بدهم تا یادم نرود زنده ام و به کجا میروم!

امضا؛ م.الف.ف

19 اردیبهشت 1405

• ماسِت در ر ماژور اثر یوهان سباستین باخ - از کتاب "آنا ماگادالِنا"
• Musette in D Major by J.S Bach from Anna Magdalena Notebook
• ضبط ۱۶‌ اردیبهشت ۱۴۰۵

پ.ن: به یاد دورانی کودکی که با این قطعات گذشت.البته بدون تمرین و غرولند معلم اون روزها...

• اسب سوار کوچک اثر روبرت شومان
• از مجموعه آلبوم جوانان
• Le Petit Cavalier, R. Schumann
• ضبط به تاریخ ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵

• داستان های کوتاه شماره.۱ اثر علیرضا مشایخی، آهنگساز نوگرای ایرانی
• پیانیست: م. الف. ف (Nardis)

• رقص آذربایجانی اثر فیکرت امیروف
• اجرا بهمن ماه 1403 موزه چنگیزیان

پ.ن: بزودی با یک فلوتیست خوب دوباره این قطعه را ضبط خواهم کرد.

نبرد درونی برای بهتر شدن. و این تا همیشه تداوم دارد، اگر برای پیشرفت آماده باشیم.

• تمرین بخشی از موومان اول سونات پیانو شماره ۸ (Pathetique) اثر بتهوون (بهمن / اسفند ۱۴۰۴)

• بیا بریم دشت (محلی خراسان)
• تنظیم شده برای ساز های بادی ، پیانو و آواز
• پائیز ۱۴۰۴ ، همراه با گروه کودک و نوجوان فرناد

پائولا اثر میکیس تئودوراکیس (موسیقی فیلم "حکومت نظامی")

یادم میاد نوجوان که بودم کتابی از رومن رولان میخوندم؛ زندگی بتهوون که یک مجموعه چهار جلدی بود. رومن رولان از مشاهیر همچین کتاب هایی هم نوشته، مثل زندگی میکلآنژ و گوته. پشت جلد "زندگی بتهوون" نقل از رومن رولان بود که می گفت: من عاشق مسیر هستم.

و من هم از آن روز بیشتر به مسیر فکر کردم تا که به رسیدن.

این مسیر خیلی زیباست. زیباتر از رسیدن.

مثل تا ابد در مسیر تلاش برای اهداف بودن

یا که تا ابد کنار هم "ما" در مسیر باشیم. تا که آخه بخ کجا برسیم عزیزجون؟ 

برای من تا همیشه در مسیر بودن زیباست. 

• از اینجا تا به بیرجند (سه گدار) - محلی فارس
• تنظیم برای تریو آواز، فلوت، پیانو از سیاوش بیضائی

• واسونک (محلی شیرازی)
• تنظیم برای تریو آواز ، فلوت و پیانو از سیاوش بیضائی

• موومان دوم آندانته از سونات دو ماژور اثر ولفگانگ آمادئوس موتزارت
• پیانیست: م. الف. ف (ناردیس)
• Mozart, Andante from Piano Sonata in C "Facile" K545
• Pianist: M.A Fa (Nardis)

پ.ن: در روز های اول اسفند 1404 ضبط شده است... تمرینی

در پست قبلی(لینک) که به مفاهیمی از ملودی اشاره شد تصور کردم چه خوب که قبل تر از آنکه ادامه دهیم، راجع به ایده هایی صحبت کنیم. موسیقی هنری است که با گوش دادن و حس شنوایی در آمیخته است. برای "اجرای موسیقی" ابزار هایی داریم که شامل تمامی ساز های موسیقایی (و حتی غیر موسیقایی!) می شوند. حالا اگر ساز ها را کنار بگذاریم و به موسیقی بی اندیشیم در ساده ترینِ تعاریف می توان موسیقی را "آمیختگیِ وجود و عدم وجود صوت یا سکوت" خواند. قابل ذکر است که ما در این یادداشت ها به جز اکتفا به مسائل تکیه نمی کنیم فلسفه و موسیقی چیستیِ هنر در بحث دیگری می گنجد!

به صدا رسیدیم و اکنون می خواهیم کمی بیشتر درباره "صوت" و "صدا" و "سکوت" صحبت کنیم ... ادامه مطلب

Listen and enjoy

• Wolfgang Amadeus Mozart Symphony No.40 in G minor
• Leonard Bernstein - Conductor

کسی گفته است که «ملودی» آنچنان چیزی است که تمام موسیقی در خدمت آنست. تردید نیست که آشنا ترین و قابل تشخیص ترین عامل موسیقی، ملودی است. ملودی ها یکی از تجربیات اولیه هر کودک است. بی تردید شما ملودی یکی از آهنگ های رادیو و تلویزیون یا هر آهنگ مشهور دیگری را به خاطر می آورید. ملودی، «آهنگی» است که پس از ترک سالن کنسرت، آن را زمزمه می کنیم. تمی موسیقایی است که طی یک سمفونی چند بار تکرار می شود. گوش غیر حرفه ای معمولا تنها به ملودی گوش می کند و هرگز به عوامل دیگر توجه ندارد. او موسیقی را از روی ملودی آن ارزیابی می کند. موسیقی با ملودیِ "خوب" در نظر او موسیقی خوبی است و موسیقی با ملودی غیرقابل تشخیص به نظرش اساسا موسیقی نیست... [ادامه مطلب مطالعه شود]

عکس اثر جانان و نازنینم

داستان های کوتاه عنوان مجموعه قطعاتی برای پیانو است که بر اساس ایده «تداعی» توسط آهنگساز ایرانی، استاد علیرضا مشایخی ساخته و پرداخته شده است. چهار قطعه این مجموعه هرکدام براساس نغمه های دیرینه ایرانی ساخته شده اند. قطعه اول اشاره به ملودی «دمکل-دمکل» دارد. قطعه دوم تمِ «شاتوت فروش» را به گوش می رساند(*) قطعه سوم آواز دشتی و صدای زخمه زدن به سیم های تار است. در آخر قطعه چهارم «درنه جان» را در یاد ما تداعی می کند. 

توضیحات:

• داستان های کوتاه اپوس 118 (موومان اول) اثر علیرضا مشایخی
• نوازنده : م. الف . ف (Nardis)

• ضبط شده به تاریخ آذر 1404 در آموزشگاه موسیقی "فرناد"

  ---

• Alireza Mashayekhi, Short Stories Op. 118 First Movement
• Pianist: M.A Fa (Nardis)
• December 2025 - Farnad Institute of Music

بازه ای نسبتا طولانی در بلاگِ بیانِ خدا بیامرز، در کنار باقی صفحه های مجازی (مثل یوتویب و اینستاگرام) از اجرا های خودم به اشتراک می گذاشتم. اکنون هم به رسم گذشته اینجا یک قطعه اثر فکرت امیروف ( Fikret Amirov) آهنگساز اهل آذربایجان از مجموعه قطعات کوتاه برای پیانو (12 مینیاتور) را که آبان ماه 1403 ضبط کرده ام، به سمع می رسانم. 

توضیحات:

• Fikret Amirov, Waltz from 12 Miniatures for Solo Piano

• Pianist: M.A Fa (Nardis)

• November 2024

Dimitri Shostakovich, String Quartet No. 8

Performed by : Borodin Quartet

از درخشش انسان در طول تاریخی می توان مثال های بسیاری را نوشت، کشف و پی بردن به پدیده های طبیعی گرفته تا اختراع هواپیما. مردمانی بودند در طول زمان که پرواز در خیال می پروراندند و خیلی ها غیرممکن میخواندندش. از شگفتی های انسان می توان نوشت و بیاید به هیاهوی بشریت هم سَری بزنیم. از جنگ ها بگیم، از بحران ها و اتفاقات ناگواری که "انسانیت" را زیر سوال می برند! گاه  شگفتی ها و  ناملایمتی ها هردو در کنار هم اتفاق می افتند و این «زمان مشترک» پرسش هایی در ذهن ایجاد می کند. روز های خونین فرانسه و نغمه های موسیقی بتهوون ، که از ناپلئون مدال سمفونی "اروئیکا"سلب شد.  یا از  آهنگسازی به نام دیمیتری  بگوییم که با جوخه اعدام ملاقات کرد و به زندگی ادامه داد. از اروپای قرن هجدهم و مرز های شوروی عبور کنیم و به مسئله هنر موسیقی در این حال و هوای این روز های خودمان بپردازیم، این روز های ایران و مردمانش...