مدت ها میشه که استقامت من برای تمرین کمتر شده. البته که ضعف جسمانی بی تاثیر نیست. چند مدتی پیوسته و گسسته ورزش را دوباره آغاز کردم؛ اما استمرار تمرین را موفق نشدم دوباره بدست آورم. مشغله ها بهانه هستند و من عدم انجسامِ ذهنم را هنوز به کنترل نظم نگرفتم. با این حال همچنان زمانی باید اختصاص به تمرین بدهم تا یادم نرود زنده ام و به کجا میروم!
یادم میاد نوجوان که بودم کتابی از رومن رولان میخوندم؛ زندگی بتهوون که یک مجموعه چهار جلدی بود. رومن رولان از مشاهیر همچین کتاب هایی هم نوشته، مثل زندگی میکلآنژ و گوته. پشت جلد "زندگی بتهوون" نقل از رومن رولان بود که می گفت: من عاشق مسیر هستم.
و من هم از آن روز بیشتر به مسیر فکر کردم تا که به رسیدن.
این مسیر خیلی زیباست. زیباتر از رسیدن.
مثل تا ابد در مسیر تلاش برای اهداف بودن
یا که تا ابد کنار هم "ما" در مسیر باشیم. تا که آخه بخ کجا برسیم عزیزجون؟