Nardis - Journey of an artist

از درخشش انسان در طول تاریخی می توان مثال های بسیاری را نوشت، کشف و پی بردن به پدیده های طبیعی گرفته تا اختراع هواپیما. مردمانی بودند در طول زمان که پرواز در خیال می پروراندند و خیلی ها غیرممکن میخواندندش. از شگفتی های انسان می توان نوشت و بیاید به هیاهوی بشریت هم سَری بزنیم. از جنگ ها بگیم، از بحران ها و اتفاقات ناگواری که "انسانیت" را زیر سوال می برند! گاه  شگفتی ها و  ناملایمتی ها هردو در کنار هم اتفاق می افتند و این «زمان مشترک» پرسش هایی در ذهن ایجاد می کند. روز های خونین فرانسه و نغمه های موسیقی بتهوون ، که از ناپلئون مدال سمفونی "اروئیکا"سلب شد.  یا از  آهنگسازی به نام دیمیتری  بگوییم که با جوخه اعدام ملاقات کرد و به زندگی ادامه داد. از اروپای قرن هجدهم و مرز های شوروی عبور کنیم و به مسئله هنر موسیقی در این حال و هوای این روز های خودمان بپردازیم، این روز های ایران و مردمانش...

موسیقی هنری است که در زندگی آدمی جریان دارد. به خود جامه کاربردی نیز گرفته است. در تبلیغات، رادیو، آسانسور! جامه دیگری از موسیقی است که مخاطب دارد. آدم ها حاضرند زمان را خرج موسیقی کنند. خرجِ نشستن و گوش دادن. می دانیم در نمایش، صندلی های رو به صحنه هم یک طرف داستان هستند. روز های صندلی پر شدن گذشت. نه به حسرت، بلکه به صبر برای اجرایی بهتر! اینکه بر روی صحنه نیز چه میگذرد خود بخش مهمی از موضوع این یادداشتِ «ناردیس» است.

• ایستادن و تماشا کردن

رویداد ها متوقف شده اند. دلیلش مشخص است. آن هایی هم که در این روز ها خاک خوری صحنه را می کنند شریک پروپاگاندا هستند. چه عمدا، چه سهوا؛ این چیزیست که از این بیرون به چشم می آید. زمان از نو شروع کردن کی می رسد؟ اگر حقایقی را در نظر بگیریم، در روزمرگی های ما اجرای موسیقی و نمایش زمانی پا به ریتمِ زندگی خود می گذارد که دیگر خبری از نگرانی برای زنده ماندن نباشد. اقتصاد درمان شود و عدالت ها برقرار آن وقت ذهن آدمی برای درک واقعیت هنر دیگر گرفتار نیست. تماشا کردن به معنای فروپاشیدن نیست بلکه فرار از موجی است که روز های خوب را زیر آب خفه می کند.

• هنرمند : توقف مطلق یا ایستِ موقت؟

اگر موسیقی دو کفه داشته باشد یک کفه اش اجراست که نتیجه ای است از کف «تمرین و توسعه». ماهی گفتن از آب گل آلود که خیلی ها از صحنه اجرا خود را عقب کشیده اند یک انتخاب است. «از آنها بودن!» این روز ها پول دارد و بهای خود را در آینده!! برای باقی آنهایی که ارزش ها را شناخته اند و برای خود مانیفستی دارند، تمرین و توسعه فردی همواره در جریان دارد. مشخص است که ابر ناامیدی به اندازه هر کس متفاوت گریبان می گیرد. خیلی ها مطلقا ایست می کنند و خیلی ها با ضرب و زور ادامه می دهند. شاید این فرصتی باشد تا برای عمیق تر نگاه کردن. تا تمرینِ ژرف تر. این یک بی تفاوتی نخواهد بود. یک جنبه زنده ماندن، تداوم همیشگی هاست. 

یک یادداشت مقدماتی بود. مشاهدات این روز ها ... حتی دیگر شمارش روز ها از دستمان رفت... 50؟ اینترنت وجود ندارد و ما یک هزار نت موسیقی را نیازمندیم که نمی دانیم از کجا پیدا کنیم. خدا لطف کند در هارد فلان همکار یا در موبایل آن یکی پیدا شود. یا که کتاب هارا مثل قدیم زیراکس کنیم. آنهایی که حتی از اول چاپ هم نمی شدند و فکر می کردیم اینترنت نیز همیشگی است تا زحمت دانلود ندهیم. 

شما هم از دید خودتان می توانید بنویسید... وقایع نگاری هم کار جالبیست. هرچند می گویند تاریخ را فاتحان می نویسند!