Nardis - Journey of an artist

آدم گاهی احساس نزدیکی می کنه، صمیمیت. کلامی که بر دل می نشیند. همه شعر ها خواندنی هستند، همانطور همه موسیقی ها شنیدنی؛ فقط گاهی ، در درست ترین زمان مواجه می شویم  و تحت تاثیر قرار می گیریم

پشت دریا ها شهری است 

که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است 

بام ها جای کبوترهایی است که به فواره هوش بشری می نگرند 

دست هر کودک ده ساله شهر شاخه معرفتی است

 مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند 

 که به یک شعله به یک خواب لطیف 

خاک موسیقی احساس ترا می شنود 

و صدای پر مرغان اساطیر می اید در باد 

پشت دریاها شهری است 

که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است 

 شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند 

پشت دریا ها شهری است 

نمیدانم کدام آرتیست بود که میگفت تمامی هنرها را بشکاف! برای یک هنرمند این یک فریضه است. البته که به قول آقای معلم :

“We don’t read and write poetry because it’s cute. We read and write poetry because we are members of the human race. And the human race is filled with passion..."

چند شب پیش بود از شعر های افیونی غرلند میگفتم به خانم گل... حالا یاد این جمله و آن جمله افتادم تا بیشتر بنویسم. اینجا برای خودم، برای خودش، برای ما و کمی تمرین نوشتن باشد. من نقاشی هارا دنبال میکنم اما از روی کتاب. به جز دوران نوجوانی بیشتر به چند گالری سر نزده بودم. از همان گالری ها با دود سیگار بهمن. البته اجرا های موسیقی بیشتر رفته ام. یک زمانی با لابی میرفتم سر تمرین ارکستر سمفونیک تا حداقل با تمرین ژنرال از خریدن بلیت قسر در بروم. آن زمانها شهرداد روحانی رهبر دائم بود و وای بر من که چه بلاهایی بر سر قطعات نمی آورد...!!! بعد تر از آن ریکاردو موتی رهبر فقید ایتالیایی یک اجرا از آثار اپرای فاخر ایتالیایی گذاشت به همراه ارکستر سمفونیک تهران و آنجا بود که من یک صدایِ اصیل شنیدم از ارکستر... شاید به معنای واقعی تازه فهمیدم ارکستر چه صدایی میدهد.

سال های 1400 تا 1402 بود که یک دفتر داشتم و از فیلم هایی که میدیدم مینوشتم. نه نقد، بلکه صرفا عناوین. همینطور دفتری دیگر داشتم برای عناوین کتابی که میخواندم. آن سالها عضو کتابخانه بودم و زیاد میرفتم کتاب قرض بگیرم. یادم میاد خرمگس بوکوفسکی را خواندم و بعد فیلمش را با گرفتاری پیدا کردم. هرعنوانی که سگ نمیخواند و نمیدید را من میخواندم و تماشا میکردم. مثل همین روزها که واگنر گوش میکنم و گاهی کیث جرت. یا حتی سراغ قطعاتی برای تمرین می روم که هیچکس سراغش نمی رود.

با استادم یکشنبه هفته پیش کلاس داشتم، البته استادِ جدیدم که دیگر عذر منو خواست چون به قول خودش دیگری چیزی نداشت برای من بگوید. به تمجید یا اینکه از سرش من رو باز کنه نمیدانم در هر حال میگفت آن زمان که من پروکوفیف اجرا میکردم آن دوران موسیقی کلاسیک روی بورس بود. از روز های قبل ترش میگفت که عرق سگی با دوستانش می نوشید و سرِ بازی جرعت و حقیقت اعتراف کرد که حسرتش این است که چرا انقدر در موسیقی کلاسیک وقت گذاشته است ... این روز ها اجراهای جدید بیشتر از موسیقی آوان-گارد و موسیقی در لحظه است. بداهه مینوازنند و فیکس مدیا ابزاری شده برای اجراهای پرزرق و برقِ سالن های تجملاتی شهر. این موسیقی الان روی بورس است و در جریان ... و من گفتم اگر اون موقع کلاسیک در جریان و اکنون اینها پس این هنرمندان موج سوارن و دنبال جریان، نه عمیق شدن در هنر.

چند روزی افسرده بودم. جلسه عجیبی بود. چون حالا صحنه ها به درست یا غلط برقرارند، با همان ترکیبی که همیشه بوده. حالا فقط نوع موسیقی ها عوض شده. و من همچنان در کنج اتاقم در حال تمرین هانون هستم و گذری به سوناتِ "پاتِتیک" میزنم. البته تازگی های سونات فلوتِ پولانک را تمرین میکنم در کنار همه قطعاتم تا استاد اعظم فلوت رضایت دهند و با من تمرینش کند. خدارا چه دیدی... شاید ما هم صحنه رودکی را اینگونه دیدیم. یا حتی وحدت ... یا شاید فراتر از آن.

پ.ن: کاور مطلب سکانسی از فیلم The Long Goodbye، ساخته رابرت آلتمن (1973)

16 خرداد 1405

از درخشش انسان در طول تاریخی می توان مثال های بسیاری را نوشت، کشف و پی بردن به پدیده های طبیعی گرفته تا اختراع هواپیما. مردمانی بودند در طول زمان که پرواز در خیال می پروراندند و خیلی ها غیرممکن میخواندندش. از شگفتی های انسان می توان نوشت و بیاید به هیاهوی بشریت هم سَری بزنیم. از جنگ ها بگیم، از بحران ها و اتفاقات ناگواری که "انسانیت" را زیر سوال می برند! گاه  شگفتی ها و  ناملایمتی ها هردو در کنار هم اتفاق می افتند و این «زمان مشترک» پرسش هایی در ذهن ایجاد می کند. روز های خونین فرانسه و نغمه های موسیقی بتهوون ، که از ناپلئون مدال سمفونی "اروئیکا"سلب شد.  یا از  آهنگسازی به نام دیمیتری  بگوییم که با جوخه اعدام ملاقات کرد و به زندگی ادامه داد. از اروپای قرن هجدهم و مرز های شوروی عبور کنیم و به مسئله هنر موسیقی در این حال و هوای این روز های خودمان بپردازیم، این روز های ایران و مردمانش...